tag:blogger.com,1999:blog-50470276993683087712012-02-16T11:23:38.709+05:00lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.comBlogger101100tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-23428220100287110742010-08-30T14:56:00.004+05:002010-11-10T17:40:15.531+05:00galeano, "aynalar" kitabının tanıtım yazısındaki vaadi yerine getirip dünyaya bakışımı biraz daha değiştirdi.<br /><br />herhangi bir kitap olmayan bu kitap, bildiklerimize yenilerini ekleyip duyduklarımızın da gerçeklik miktarını ortaya koyuyor.<br /><br />ve senelerdir sorup durduğum, "her şey bu kadar ortadayken, neden hala böyle davranıyoruz, şöyle şöyle yapmıyoruz?" benzeri sorularımın cevabı kafamda daha da netleşiyor.<br /><br />çok okuyup çok yazmış kır sakallı yahudi amcanın ömrü yetmiş olsaydı söyleyeceği gibi, -ki kendisi belki de terbiyesiz bir söz kullanacaktı, efendiceye ben çevirdim,- "alem bir garip olmuş."<br /><br />virgül,<br /><br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">bautino, kazakistan, 30.08.2010</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-2342822010028711074?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-35879625014610101772010-01-21T01:49:00.007+05:002010-01-21T02:22:56.379+05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/S1dyIs_4LqI/AAAAAAAAALY/Qw-csqg_yY8/s1600-h/bizimev.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 282px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/S1dyIs_4LqI/AAAAAAAAALY/Qw-csqg_yY8/s320/bizimev.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428933369662025378" /></a><br />dar bir sokak, taş döşenmiş, bir arabalık var yok.<br />hepsi ikişer üçer katlı, şirin mi şirin, taş evler, rumlardan kalan...<br />kiminin küçük kiminin büyükçe bahçeleri, pek çoğunun da terası var...<br />hayataltı yaşamlar sokağa dökülüyor yaz aylarında, sarmaşıklardan da belli...<br />çıktın mı evden, sal kendini aşağıya, diyelim on bilemedik onbeş adım sonrası, denizin kenarı...<br /><br />işte biz, belki bir hafta belki birazcık fazla bir zaman sonra, artık buralarda, üstteki fotoğrafta yaşayacağız...<br /><br />yaşamak...<br />gerçek anlamıyla...<br /><br />belki bir sonraki blog, taş duvarlı evimizde, şöminenin başında yazılacak...<br /><br />geç zaman geç...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-3587962501461010177?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-85667904138743081352010-01-11T02:04:00.010+05:002010-01-11T17:21:47.745+05:00ev bulma arayışlarımız müstakilleşmeye yöneltti bizi.<br />ölçtük biçtik ve büyük şehirden uzakta da yaşayabileceğimize karar verdik. daha doğrusu, verir gibi olduk.<br />böylesi kararlar öncesi sağlam içsel hesaplaşmalar yaşanıyor, muş...<br />ve sanırım bu hesaplaşma sonrası kaybeden, şehir olabilir. henüz sonuç belli değil.<br />kendi adıma, uzaklaşmış gibiyim pek çok şeyden. uzaklaştırılmış gibi, doğrusu...<br />istediğin zaman dışarıya çıkabiliyor ve istediğin pek çok şeyi yapabiliyor olsan da, sanki yolunda gitmeyen bir şeyler var...<br />itiyor gibi kendisinden, gün günden uzaklaştırıyor, sevimsizleştiriyor içimizi...<br />oysa böyle olmamalıydı...<br />şu aralar, çoğunlukla, insan kalabalıklarından ve şehirlerden uzakta yaşıyorken, geldiğimiz zamanlarda daha sıcak hissettirmeliydi.<br />özlemle gelip hayal kırıklıklarıyla dönmek, ...<br /><br />kim bilir, belki çok daha güzel olur, şehrin imkanlarının peşinden koşmak, uzağındayken...<br />sinemaya gidebilmek her an mümkünken, "hadi gidelim bari" demektense, sinemaya gitmeyi özlemek, gidebilmek için uğraşmak, daha güzel kılar belki izlenen filmleri...<br />hayatı güzel, küçük ve sevimli yanlarıyla yaşarken, geri kalanlar için emek harcamak... keyfini çıkartarak...<br /><br />bunları yazarken bile, kararımı kendi açımdan vermişim zaten de, son sözü söylemeyi bekliyoruz gibi düşündüm şimdi...<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">evka-4, bornova, türkiye, 10.01.2010</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-8566790413874308135?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-55714965333881575172009-11-14T02:58:00.007+05:002009-11-14T08:32:38.045+05:00baştan söyleyeyim, filmi izlemedim henüz.<br />üzerine ahkam kesecek kadar yeterli donanıma sahip değilim yani.<br />ama, bana ait diyebileceğim, kendimi parçası hissettiğim mekanlarda çekilmiş olmasından dolayı, az biraz bir şeyler söyleyebilirim diye düşündüm.<br />doğduğum diyemesem de, büyüdüğüm, kimliğimi ve kişiliğimi edindiğim yerin, bornova'nın filmi, "bornova bornova"...<br /><br />ne zaman izmir ve izmirli hakkında konuşsam, benzer şeyleri söyler dururum, "bir de kıçlarını kaldırıp bir şeyler yapmaya başlayabilseler keşke..." diye, kendimi de bu sitemin içine dahil ederek.<br />gereğinden fazla bir rahatlık, bir umursamazlık var çünkü bu şehirde.<br />oysa, bir şeyler ortaya koymaya başlasalar, başlayabilseler, neler neler çıkartır bu insanlar, bunun da farkındayım.<br />olası sebepler için, egelilik mi desek, akdenizlilik mi, yoksa üzerine yapışıp kalmış sıfatlandırmasıyla, gavurluk mu?<br /><br />çünkü patlamaya, parlamaya hazır insanlar dolaşıp duruyorlar ortalıkta, senelerdir...<br />tanıştığım, tanıdığım öyle çok kişi var ki, kendi halinde çabalayıp duran, fikirler üreten, hayata geçirmeyi düşünen, ama kimbilir hangi sebeplerle, bundan ileriye gitmeyen...<br /><br />hep, öyle bir zamanın geleceğini düşündüm durdum.<br />birileri ilk birkaç adımı atabilse, sanki geri kalanlar koştura koştura peşinden gidecek.<br />herkes ne varsa elinde avucunda, o güne dek biriktirdiği, koyabilecek ortaya...<br />ve gelebilecek gerisi, hızla...<br />kafe ve bar masalarında sözcüklerle tüketilmenin dışına çıkacak hepsi...<br /><br />bu film işte, bu düşündüklerim konusunda bir umut oluşturdu bende.<br /><br />güzel şehrimin güzel insanları, sonunda düştüler yola...<br />sanki gerek kalmayacak artık, bir şeyler yapma konusunda çabalayanların, başka şehirlerden medet ummasına, oralara kaçıp durmasına...<br /><br />dedim ya, filmi henüz izlemedim.<br />güzel mi değil mi, bilmiyorum.<br />beğenir miyim, emin değilim.<br />ama dert etmiyorum.<br />tek bildiğim, tarafsız bir gözle izlemeyeceğim...<br /><br />bahsettiğim bu insanların filmi çünkü bu...<br />senelerdir içiçe olduğum, aynı mekanları paylaştığım, aynı masalarda oturduğum insanların...<br />küçükparkın, teras kafenin, ...<br />bana bir şeyler katmış olanların...<br />çocukluğumun, ilk gençliğimin, büyümüşlüğümün, yerleşmişliğimin sokaklarının...<br />bornova'nın...<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">hazar denizi, kazakistan, 14.11.2009</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-5571496533388157517?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-56853345689349367652009-10-22T01:02:00.003+05:002009-10-22T03:16:11.302+05:00kısa zaman aralıklarında uzunca tatiller yapabiliyor olsak ve bu kısmından pek şikayetim olmasa da, her tatil gibi, bu sefer de çabuk bitti.<br />her zamankinden biraz farklı geçti.<br />evde oturduk.<br />evimizde.<br />keyifli, güzel ve sıcak...<br />ve sakin...<br />koşturmacasız...<br />son iki senemizin, neredeyse bütün tatillerini, bir yerlere giderek, gezerek geçirdik.<br />sanırım bundan sonra, daha dengeli olacak, gezmeye devam ederek, ama evde yapılabileceklerin de keyfini çıkartarak...<br /><br />zaten memleket sınırları içerisinde dolaşmak işkence gibi bir hale dönüşmüş, bizim için...<br />ağız tadıyla bir kafe ya da bara gidemiyoruz, köşe kapmaca oynarcasına, "şuranın bahçesi var, buranın önünde oturabiliriz, orda yer bulabiliriz belki," sigara keyfimizin peşinden koşturup duruyoruz...<br />en iyisi, gidelim eve, açalım müziğimizi, filmimizi, kapımızı penceremizi, fosur fosur takılalım...<br /><br />çok söz var söylenecek, söylenebilecek bu konuda, ama gelmiyor içimden artık...<br />hele ki, gitmeyi çok istediğimiz bir konsere bile, kapalı alanda yapılıyor diye gitmemişken, sırf bu yüzden vazgeçmişken...<br /><br />ne diyeyim, her şey insanlar için zaten, bizi düşündüklerinden, cidden, izleyin haberleri, bakın etrafınıza, göreceksiniz...<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">evka-4, bornova, türkiye, 22.10.2009</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-5685334568934936765?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-59797139758352284082009-09-29T00:10:00.009+05:002009-10-26T14:26:32.913+05:00kim inanır ki burada neredeyse 3 sene geçirdiğimize.<br />anlat deseler, üç cümle kuramam, onlar gibi konuş deseler, dördüncü sözcük çıkmaz ağzımdan.<br />(ama hararetli bir tartışmaya "privet"le girecek olsam, tartışmanın konusunu bile anlamama gerek kalmadan, başımı aşağı yukarı sallayarak, "davay davay, haraşo" cümlesinin arasına birkaç "da" ve kızgın bakışlar eşliğinde "niyet" sıkıştırarak sonuna kadar götürebilirim)<br /><br />durum gerçekten böyle.<br />niyeyse, zaman zaman heveslendiğim olsa da, pek içimden gelmedi buranın dilini öğrenmek.<br />(alamancıları bu konuda daha iyi anlıyorum şu aralar)<br /><br />sevemedim çünkü.<br /><br />oysa gelmeden önce böyle değildi. henüz görmemişken...<br /><br />çocukluğum ve ilk gençliğim sovyetler efsaneleriyle süslendirilmiş olunca, ona ait, ondan kalan bir parçaya gidecek olmak, az buçuktan kat kat fazla heyecana sebep olmuştu.<br />dünya ikiye bölünmüştü, hem harita üzerinde, hem yaşanan gerçeklikte. ve buralar, geleceğim yer, o yarının bir parçasıydı, kalan onlarca ülke de diğer parçası.<br /><br />ilk hayal kırıklığını havaalanında yaşadım.<br />ne bekliyordum şu an belki anlatamam ama ne beklemediğim sorusuna karşıma çıkanları anlatarak cevap verebilirim.<br /><br />sonra yavaş yavaş alıştım. davranışlara ve yaşananlara değil, umursamamaya ve olduğu halleriyle kabullenmeye.<br />örneğin, hiçbir sebep yokken, kaşının üstünde gözün var gibi bir bahaneye bile gerek duyulmadan, şanslıysanız koma sınırını aşmadan, dayak yiyebilirsiniz.<br />ya da mesela arada bir muhabbet edebildiğinizi düşündüğünüz, gülüp şakalaşabildiğiniz bir tanesinin, sarhoşluğuna denk gelen bir gün eline aldığı kazmayı yanındaki kişinin kafasına fırlattığına ve son anda kenara kaçmayı başaran kişinin yanından geçen kazmanın kapıya saplanışına şahit olabilirsiniz.<br /><br />dünyaya bütün kapıları kapalıyken, neler yaşanmış buralarda, bilemiyorum.<br /><br />ama belirtmeden geçmeyeyim, oldukça büyük bir coğrafyanın oldukça küçük bir alanında gördüklerimden bahsediyorum.<br />arabayla saatler boyu süren yolculukla bitirilemeyen bir bozkırın ortasında, küçücük bir alan.<br /><br />böyle olunca, bunları yaşayınca, geri kalanını görmek, tanımak, içine girip yaşamak isteği pek kalmıyor.<br /><br />iyi yanları da yok değildi.<br />doğup büyüdüğü topraklardan ilk kez uzaklaşan birisi için hem de, deneyimsel alanda, oldukça çoktu.<br />mesela, hiçbir çekik gözlü birbirinin aynısı değilmiş.<br />okuma yazma bilmemek insanı şaşkına çeviriyormuş. (okuyamamak, anlamadan bile olsa okuyamamak, harf diye önünüze koyulan, kiril dedikleri şekillere bakakalmak, ne yapacağını bilememek, ...)<br />türk pop müziği ulusal değil evrensel bir sorunmuş.<br />zorda kalınca, böyle bir yerde bile, ortak dile sahip olmadan da insanlarla iletişim kurulabiliyormuş.<br />her an kafanızı kırmaya istekli insanların, araba kullanırken yoldan karşıya yaya olarak geçtiğiniz sırada yavaşlayarak ya da tamamen durarak size yol verdiğini görünce kafanız karışıyor, kendi geldiğiniz yerde yaşananlarla burada yaşananları kıyaslama ihtiyacı duyuluyormuş.<br /><br />aslında, hepsi bir yana, buraya çalışmaya gelmiş olmak, her an gitmeyi düşlemek, kendini misafir hissetmek gibi sebeplerle belki de yabancılık hissi hep yapışık kaldı üzerimizde.<br />çalıştığımız kampın hemen yanı başındaki, oldukça ilginç ve şirin mimari yapıları olan köye bile dolaşmak için gidememek, etrafı sadece araba camları arkasından izleyebilmek, sokaklarında rahatça yürüyememek gibi sebepler de bu hissi en derinlerimize işledi.<br /><br />oysa çok daha fazlası var buralarda, bize uzak taraflarında...<br /><br />bu yüzyıla dek göçmen olarak yaşamış, bir kısmı hala öyle yaşamaya devam eden bir toplum var.<br />çadırlar, atlar, develer var.<br />şamanlık var.<br />avrupalının kökenleri, genleri var.<br />hazar denizi var.<br />petrol var.<br />petrolün çıkmasını bekleyen, sinsice bekleyen ve çıkana kadar ses çıkarmayacak, çıktıktan sonra kıyameti koparacak olan komşu ülkeler ve uzak ülkeler var.<br />modern yaşama geçebilmiş almatı ve astana gibi şehirleri var.<br />fıkraları doğrulayan, votkası elinden düşmeyen ruslar var.<br /><br />bütün bunların yanında, ayranını şekerli içen ve ekşi turşusu bulunmayan insanlar bizi nasıl görüyorlar acaba?<br />araba ehliyetlerimize güvenmediklerini, geçerli kabul etmediklerini ve "nerden, ne şartlarda, ne şekilde aldınız kimbilir" diye düşündüklerini ve haklı olduklarını biliyorum.<br />acaba başka neler var, garipsendiğimiz ya da bu kadar nefret etmelerine sebep olduğumuz...<br /><br />cümleleri toparlarken, alakasız bir konuda da olsa, düşünmeden edemedim, acaba bizim burda yaşadıklarımızın kat kat fazlasını yaşattığımız kendi içimizdeki, kendi parçamız olan ama kendilerine farklı sıfatlar uygun gören insanlar bizi nasıl görüyorlar?<br />hem de ben buraya dair anlattıklarımdan hiçbirine şiddetli bir biçimde maruz kalmamışken, sadece gözlemlerimle bu kadar olumsuz cümleyi bir arada kurabiliyorken...<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">bautino, kazakistan, 29.09.2009</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-5979713975835228408?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-21255007910959258662009-08-11T08:47:00.000+05:002009-08-11T11:02:29.648+05:00komplo teorisyenliğine soyunmadan, birkaç soruyla başlayayım, kendime yönelik, kendimle sohbet eder gibi...<br />dengesizlik üzerine dengesini bulmaya çalışan bir dünyada, dönemsel ağırlığı fazla basan bir ülke, bu ağırlığını korumak, hatta artırmak amacıyla geliştirdiği bir teknolojiyi, niye bütün dünyaya armağan etti?<br />savaş ortamında insansız bölgelerle iletişimi devam ettirebilmek amacıyla yola çıkıyorsun, bilgisayar dediğimiz cihazların birbirleriyle iletişimini sağlayabiliyorsun, bu sana hayal edilemez bir güç kazandırıyor, ve "bakın ben ne yaptım, hadi hep beraber kullanalım" diyorsun...<br />ne kadar güzel. artık iletişim sorunumuz kalmadı. dünyanın her yanıyla sürekli bağlantı halindeyiz.<br /><br />şu sorularla devam edeyim, "düşünün ki herhangi bir kişinin, herhangi bir şekilde, yazmış ve almış olduğu birkaç epostasını okudunuz. o kişi hakkında az biraz fikriniz olmaz mı? peki daha fazlasını okursanız? peki... o kişinin takip ettiği internet sitelerini bilseniz? yaptığı aramaları, arama sonuçlarının içinden seçtiklerini, ilgilenmeye çalıştığı konuları? sohbetlerini okusanız? kimlerle iletişim kurduğunu, kurmaya çalıştığını bilseniz? ve... bunu sadece tek bir kişi için değil, binlerce, yüzbinlerce kişi için düşünürseniz? pek çok toplum hakkında az birazdan daha fazla fikriniz olmaz mı?"<br /><br />yok canım, mümkün değil. güzel, çok güzel bir teknoloji paylaşımından öte bir şey değil bu internet.<br /><br />şimdilerde tartışma konusu olmaya başladı, internetin kontrol altında tutulması, kısıtlamalar, yasaklamalar...<br /><br />takip edebildiğim kadarıyla, iki farklı bakış açısı ön plana çıkıyor bu konuda.<br />birincisi, ki kendilerinden her konuda ümidi kestiğim için pek üzerinde durmayı istemediğim, "evet, kontrol altında olmalı, takip edilmeli, kısıtlanmalı, yasaklanmalı, kapatılmalı, şu yüzden, bu yüzden, şu şekilde..." diyenler.<br />ikincisi, ki beni şaşırtan, "hayır efendim, internet özgür bir ortamdır ve yasaklanamaz hiçbir şekilde", diyenler.<br /><br />tek başına, masum bir cümle bu, ikincisi. güzelce bir istek, beklenti.<br /><br />ama...<br />onu farklı bir yerde, apayrı bir boyutta algılamamızın sebebi ne?<br />niye, gerçek dünya ve sanal internet dünyası diye bir sınıflandırma yapmış gibiyiz?<br />bizi gerçeklikten koruyan özel ve korunması gereken bir sığınak gibi mi görüyoruz?<br />nefes aldığımız dünyada her yanımız yasaklarla çevriliyken ve bu bizi rahatsız etmez görünüyorken, etse bile bu kadar dile getirmezken, ardına saklandığımız bu ortamı niye olabildiğine savunuyoruz?<br /><br />"şunları şunları yapamazsın, şunlarla ilgilenemez, şunları okuyamaz, dinleyemez, şunlara yaklaşamazsın..." gibi cümleleri fazla umursamazken, "internet üzerinde şuraya giremezsin, şunu yapamazsın..." gibi cümleler sinirlerimizi tepemize çıkartıveriyor bir anda... özgürlüğümüz aklımıza geliyor.<br />kendi ellerimizle, özgürlüğümüzü, özgür alanımızı, bu ortamın, sanal dünyanın içine hapsetmiş gibiyiz. tam da olması istendiği gibi, takip edilebilirliği, kontrol altında tutulabilirliği, yeri gelince önlem alınabilirliği çok daha kolay olabilecek biçimde...<br /><br />gerçekten, gerçek olarak ayrı bir yerde bırakmaya başladığımız dünyadan vaz mı geçmek üzereyiz artık?<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">bautino, kazakistan, 11.08.2009</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-2125500791095925866?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-80441340821683786902009-07-21T09:13:00.000+05:002009-08-11T11:02:58.105+05:00sakinleşmek istiyorum ben.<br />hatta, hepimiz sakinleşelim, bütün dünya sakinleşsin, usulca, güzelce yaşayalım hayatı istiyorum.<br />ömürlerini, belki sebebini bile bilmeden, kraliçeye hizmetle, sürekli çalışarak, hep çalışarak geçiren karıncalar olmasın artık örneğimiz.<br />hiç olmazsa, hep beraber, çılgıncasına, birbirimizi eze eze, nereye ve niye koştuğumuzu anlamamız gerekmiyor mu önce?<br />merak etmeyelim, aç kalmayız, en azından şimdikinden daha fazla aç kalmayız...<br /><br />sorularımı tekrarlayarak devam edeyim, "nereye koşturuyoruz böyle?", "acelemiz ne?".<br /><br />yoruldum ben.<br />pek çok şeyden yoruldum.<br />her şeye yetişmeye çabalamaktan yoruldum.<br />ertesi gün de çalışmaya devam edebilmek için çalışmaktan yoruldum.<br />sindiremeden tüketmekten, sadece tüketmekten, yoruldum, hepsinden...<br /><br />dese ki birisi, diyebilse, ikna edebilse beni, "hepsi daha güzel bir dünya, daha yaşanabilir bir dünya için" diye, susacağım ve kabulleneceğim.<br /><br />teknoloji harikası bir arabanın içerisinde, olabildiğine hızla ilerliyoruz, kirleterek etrafımızı, ama benim aklım, dışarıdaki manzarada...<br /><br />yürümek, tadını çıkartarak, kötü mü olur?<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">bautino, kazakistan, 21.07.2009</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-8044134082168378690?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-29824365225350734502009-07-17T16:12:00.015+05:002009-08-07T11:12:13.751+05:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/SmFDLdUrzwI/AAAAAAAAAJc/UXHACPCb7oU/s1600-h/dontforget93.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 270px; height: 176px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/SmFDLdUrzwI/AAAAAAAAAJc/UXHACPCb7oU/s320/dontforget93.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5359638895676608258" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" ></span></span><br />köprü kulelerinden birisinin hemen altında gördük bu yazıyı, geldiğimizin ertesi günü.<br />ne başlangıcıydı gezimizin burası, ne de sonu...<br />ama taşın üzerine yazılmış ve köprüden geçenlerin görebileceği bir şekilde yerleştirilmiş olan bu yazı, peşine düştüğümüz, biz tarafından yaşanmamış olsa da, aklımızdan çıkmayan anıların özeti gibiydi.<br />93'ü unutma!<br /><br />katliamın altına atılan imza gibiydi, mostar köprüsünün yıkılışı...<br />her şeye rağmen, güzel olanın yaşatılma çabasıydı, aynısının, hep birlikte, yeniden yapılışı...<br /><br />dubrovnik'ten bindiğimiz otobüs, bir süre adriyatik kıyılarında yol aldıktan sonra, dağların içinden gelip denizle buluşan bir nehri takip ederek, buraya kadar getirdi bizi.<br />akşamüzeri karanlığında şehrin içinde yol alırken etraftaki yıkıntıların sebeplerini düşünüyoruz...<br />otobüs garajının hemen yakınındaki bir pansiyona yerleşip üzerimizdeki o ana fazla eşyalardan kurtulduktan sonra dışarıya atıyoruz kendimizi...<br />burada olmanın keyfi, burada yaşanmışlıkların hüznüne eşlik ediyor sokaklarında dolanırken...<br /><br />söylenmiş olduğu kadar küçük bir yer olmadığını anlamamız zor olmuyor, yürü yürü bitmiyor sokakları...<br />nerede olduğumuzu bile bilmeden, kaybolurcasına geziyoruz karanlıkta...<br />sesiyle bize yön vermek istercesine gürül gürül akan su kanalları, ıslak sokaklarda gezdirerek, varmak istediğimiz yere götürüyor bizi, "mostar köprüsü"ne...<br />ve benim anlatmak istediğim her şey, bütün bu gezi, sanki tam buradan başlıyor...<br />mostar'dayız...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/SnuveZfZaeI/AAAAAAAAAJk/_xn3Cfq0Jgc/s1600-h/mostarkoprusu.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/SnuveZfZaeI/AAAAAAAAAJk/_xn3Cfq0Jgc/s320/mostarkoprusu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367076317715589602" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >(mostar köprüsü)</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; font-style: italic;">zagrep'ten başlayarak...</span><br /><br />bir önceki tatilde geldiğimiz zagrep, bizi kendisine fazlasıyla hayran bıraktığından, bu sefer de, hiç düşünmeden yine buraya gelmiştik, evimize dönercesine.<br />bir şehri sevmiş olmanın en belirgin ölçütü, en karlı ve soğuk halleriyle karşılamasına bile hiç aldırış etmemek belki de.<br />kendi memleketimizde dolaşır gibi dolaşıyoruz, isimlerini çoktan ezberlediğimiz sokaklarında...<br />bize aitlermiş gibi bir rahatlıkla giriyoruz, kafe ve barlarına...<br />uzunca bir süreyi, gezi merkezimiz ve yerleşim yerimiz olarak seçtiğimiz zagrep'te geçirdikten sonra, binbir parçaya bölünmüş olan, çocukluğumuzun yugoslavya'sını kendimizce toparlamak niyetiyle, düşüyoruz yollara...<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">25.01.2009 - 27.01.2009</span></span><br /><br />pek hevesli olmasak da gitmeye, rotamıza uygun düşeceğinden, ilk durağımız split oldu.<br /><br />yolculuk halinde olmak bile heyecanı sürekli tutuyor.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu03vsWutI/AAAAAAAAAJs/q4c_NvNoJ9A/s1600-h/splityolu.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu03vsWutI/AAAAAAAAAJs/q4c_NvNoJ9A/s320/splityolu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367082250730388178" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="font-family:arial;">(zagrep - split yolu)</span></span><br /><br />hırvatistan içindeki ilk otobüs yolculuğumuz bu. şanslıyız ki, en ön koltuklar boş, bizi bekliyor.<br />küçük kasabalardan, eskiden, çok eskiden yapıldığı belli olan binaların bolca olduğu şehirlerden geçerek denize ve split'e ulaştık.<br />denizin etrafına kurulmuş, turistik görünümlü bir şehir burası. adriyatik'le de ilk buluşmamız...<br />yerleştiğimiz pansiyonun sahiplerinin bizi karşılarkenki oldukça sıcak davranışları türk sıfatlandırılışımızı öğrendikten sonra mesafelendi sanki, gibi hissetmemizin dışında olumlu ya da olumsuz farklı bir şeyler bulamadık split'te. kim bilir, belki yaz mevsimindedir buradaki güzel olan, güzel olduğu söylenen her şey, deniz turistlerine yönelik olarak...<br />bir de söylenmeden geçilemeyecek olan, durmak bilmez yağmurları...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu8zlmWzzI/AAAAAAAAAKU/85tbiO88CsY/s1600-h/split.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu8zlmWzzI/AAAAAAAAAKU/85tbiO88CsY/s320/split.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367090975394418482" border="0" /></a><br /><span style="font-style: italic;font-size:85%;" ><span style="font-family:arial;">(split)<br /><br /></span></span>ikinci günümüzü, yüzlerce adriyatik adasının yakınında olduğumuzu ve gitmezsek ayıp olacağını düşünerek, hvar'da geçirmeyi planladıysak da, feribot saatleriyle uyuşmazlığımız sebebiyle, brac (braç) adasına gidip gelerek geçiriyoruz.<br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" ></span></span><br />ertesi gün, sonraki durağımız, split'in hemen yanıbaşındaki, yaklaşık yarım saat uzaklığındaki, trogir oluyor.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu4ViEY1PI/AAAAAAAAAJ0/ebwqJJoopqQ/s1600-h/trogir.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu4ViEY1PI/AAAAAAAAAJ0/ebwqJJoopqQ/s320/trogir.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367086061004051698" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >(trogir)<br /><br /></span></span>ortaçağdan kalma bir kasaba olarak tanıtılan ve tanıdığımız trogir, sırılsıklam olmamıza neden olan yağmuruyla karşılıyor bizi.<br />bir süre kafelerde çay ve kahve eşliğinde dinmesini bekledikten sonra, tarihli sokaklarında yürüyüşe çıkarak, orayı da çekelim, burayı da çekelim fotoğraflamaları eşliğinde hayran hayran dolaştıktan sonra yeni hedefimize yönelmek amacıyla otobüs durağının yolunu tutuyoruz. dubrovnik zamanı...<br /><br /><span style="font-style: italic;"><span style="font-weight: bold;">27.01.2009 - 28.01.2009</span></span><br /><br />dubrovnik'te olmak değil belki ama, oraya ulaşmak için yapılan yolculuk, anlatılır gibi değil...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu4vBSLA8I/AAAAAAAAAJ8/KzrVEzpglhI/s1600-h/dubrovnikyolu.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu4vBSLA8I/AAAAAAAAAJ8/KzrVEzpglhI/s320/dubrovnikyolu.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367086498880095170" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >(dubrovnik yolu)</span></span><br /><br />trogir'den bindiğimiz otobüs tekrar split'ten geçip adriyatik boyunca kıyıdan giderek, sürekli kıvrılan yollarda, yeşillik ve denizle bütünleşmiş onlarca kasaba ve şehirden geçirerek, dubrovnik'e kadar götürüyor bizi...<br />"manzara yolculuğu" diye bir şey varsa tam da bunu anlatıyor olmalı.<br /><br />her ne kadar henüz hırvatistan sınırları içerisinde yolculuk ediyor olsak ve yine o sınırlar içerisinde bir yere ulaşacak olsak da, deniz kıyısının bir bölümü bosna-hersek sınırlarında kaldığından, göstermelik bir pasaport kontrolünden geçiyoruz, el sallayarak...<br /><br />erken batan güneş, karanlık bir dubrovnik'le başbaşa bırakıyor bizi.<br />bunaltıcı ısrarına sonunda kandığımız, savaş zamanında subay olduğunu ve emekliye ayrıldığını sonradan öğrendiğimiz bir adam, pansiyonuna alıp götürüyor...<br />eşyalarımızı bıraktıktan ve pansiyon sahiplerinin yaptığı, ve kendilerinin sadece bunu içtiğini söylediği, türk kahvelerimizi içtikten sonra, şehrin eski tarafına, dubrovnik kalesine gidiyoruz...<br />denizin kıyısına yapılmış ve savaş zamanı sürekli bombalar altında kalmış olan kale, gece karanlığında, sokaklarıyla beraber, oldukça heybetli, gizemli ve biraz da ürkütücü görünüyor.<br />dar sokaklar, eski yapılar, turistik dükkanlar...<br />o saatte neredeyse hepsi kapalı.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu5iIT6j2I/AAAAAAAAAKE/45Z_fNUzEnU/s1600-h/dubrovnikkale.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu5iIT6j2I/AAAAAAAAAKE/45Z_fNUzEnU/s320/dubrovnikkale.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367087376939781986" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >(dubrovnik kalesi)</span></span><br /><br />gündüz vakti o görkemli halini bulamadık kalenin.<br />sanki her şey, tamamen tüketim turizmine yönelmiş gibi...<br /><br />aldırış etmemeye çalışarak kale içi sokaklarında kaybolarak dolaşıyoruz...<br />sevimli ve daracık sokaklar, merdivenli yollar eşliğinde yukarılara doğru çıkıp kalenin duvarlarına ulaşıyor.<br />duvarda tesadüfen bulduğumuz, bir kişinin geçebileceği kadar bir aralık, dışarıya, denize doğru inen kayalıklara ulaştırdı bizi, ne mutluyuz şu an, dubrovnik kalesinin önünde, adriyatik'le başbaşayız... uzatıp ayaklarımızı denize girsek fena mı olurdu...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu54Wp7u2I/AAAAAAAAAKM/AXJov-6vNSE/s1600-h/dubrovnikkaledeniz.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z9ubXBO4XOw/Snu54Wp7u2I/AAAAAAAAAKM/AXJov-6vNSE/s320/dubrovnikkaledeniz.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5367087758747351906" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-style: italic;font-family:arial;" >(dubrovnik kalesi)</span></span><br /><br />böyle bir yer, bu insanlar, bu şehir neden bombalanmış ve katledilmiş olabilir?<br /><br />cevapsız, ya da cevapları bile anlamsız sorularımızı yanımıza katarak, darmadağın olmuş bu yerlerin diğer parçalarına doğru devam ediyoruz yola...<br />mostar otobüsü az sonra gelecek, bosna-hersek'e bir süre ve birkaç cümle sonra ulaşmış olacağız...<br /><br />...<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">zagrep, hırvatistan, 01.02.2009</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-2982436522535073450?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5047027699368308771.post-72280244164125852192009-07-17T11:01:00.007+05:002009-10-26T18:43:01.084+05:00önceden cevabım hazırdı, "paylaşmak" diyebilirdim.<br />en azından, yaptığım ve sonuç aynı olsa da, hissettiğim buydu.<br />artık değil. niye, bilmiyorum, ya da söylemek istemiyorum.<br />yine de yazıyorum, yazmak istiyorum, çünkü...<br /><br />gezdiğimiz yerleri anlatmaya başlamıştım. ilk yazıdan sonrası gel(e)medi, tembellikten.<br />onu da koyarak, kaldığım yerden devam edeyim, ne yazayım buraya diye düşünüp durmak yerine. şu anı kurtamış olurum en azından. sonrasını ben de bilmiyorum, şimdilik.<br /><br /><span style="font-style: italic; color: rgb(102, 102, 102);">bautino, kazakistan, 17.07.2009<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5047027699368308771-7228024416412585219?l=anartri.blogspot.com' alt='' /></div>lanartrihttp://www.blogger.com/profile/09659169752267577063noreply@blogger.com